آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان
یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

معلم، باران، کلمه ...

به نام خداوند سبحان
 

خداوند از مردم نادان عهد نگرفت که بیاموزند ، تا آنکه از دانایان عهد گرفت که آموزش دهند  (نهج البلاغه / ترجمه: محمد دشتی )

عارفان با عشق عارف مي شوند
بهترين مردم معلم مي شوند
عشق با عارف مکمل مي شود
هر که عاشق شد معلم مي شود
 

الفبا به دستم دادي تا ديو ناداني را در جمرات سياهي و تباهي سنگ زنم وبراي عبور از گذر گاه پيچ در پيچ ترديد، تا رسيدن به سعادتگاه يقين، ريسماني از جنس كلام آويختي تا به اعتمادِ تمام، آن را چنگ زنم. احرام انديشه بر تنم پوشاندي تا در تكرار صفا و مروه ي زندگي به روزمرگي نرسم و در حريم فكر و معنا، تاريكْ راه هاي مقصد ابديت را به پاكي هر چه تمام تر، در نوردم و از چشمه سار كلام و كلمه سيرابم كردي تا از مسيرآسمانيِ نور و روشني برنگردم.
 

چه آرام بر منبر سخن تكيه مي زني تا شهابِ ثاقبِ قلم را به سمت اهريمن سكون وپستي و رخوت نشانه كني. و جواهر كلامت را بر سطحي از تاريكي پاشاندي تا معرفت بگستراني رنگ، رنگ. و بهار هديه كني، بي درنگ.

بنگر به ستاره كه بتازد سپس ديو چون زرّ گدازنده كه بر قير چكانيْش ماهتابي از جنس كلمه در سياهْ موسمِ جهل و خامي بر كتانِ تنيده بر ذهن ها تاباندي تا طفل پاك آدميت را از اين قنداقه عَفَن رهايي بخشي و ما را كه در امتداد شب ناداني در حركت بوديم، تا رسيدن به صيح اميد و روشني هدايت كني.

صبح عافيت را به چشم نمي ديديم اگر دست گيري تو در شام سياه بي دانشي همراهي مان نمي كرد. تو بهار مكرري كه با حضور حيات بخش خويش زمستان ناداني را پايان مي دهي. به سخن كه مي ايستي پنجره اي از اميد به رويم مي گشايي و آن دم كه در ميهماني آيينه ها شركتم دادي، مكارم اخلاق را تعارفم كردي. تو در تكرار الفباي زندگي آنقدر اصرار ورزيدي كه قامت شب فرو شكست و آبِ حيات در كوير انديشه هاي مخاطبان به فوران ايستاد.

دستم را گرفتي، پرهيزم داشتي از مشق سياه ناتواني و ناكامي و مشقِ ادب آموختييم و چه با حوصله ومدارا و متانت، از كوچه هاي سرد جهالت عبورم دادي.
 

اي صبح روشن دانايي!
هر روز صبح در كنار تخته سياه كه مي ايستي و انگشت اشارتت به سمت خورشيد نشانه مي رود و مي گويي:
«فرزندم! دو راه در پيش داري راهي سپيد، راهي سياه، و من آمده ام تا ياريت كنم كه به سمت پرتگاه تاريكي نلغزي.»

از خود مي پرسم چه كسي جز تو كوله بار عمرم را اينگونه از نورهدايت لبريز مي كند؟ به اشاره هاي حكيمانه توست كه مرز بين «خلق الانسان من طين» كه سمبل نيمه شيطاني و سفلي صفتي و حضيض بودن انسان است را با «و نفخت فيه من روحي» كه گواه خدايي بودن و عزيز بودن انسان است را شناختم. بين حضيضي و عزيزي، بين طين و روح خدا كه سرگردان بودم راه خدا را نشانم دادي.
 

نام تو همواره در كنار سختگي و سترگي جلوه مي كند و من در زلال طرواتْ افشان سخنت مي نشينم تا راهزنان راه حقيقت را در حريم «حيات فاضله » باز شناسم.

كلام مطهر را در كلاس تطهيرِ دل و جان تعليمم دادي و من تا روزهاي باقي حيات، چراغي در دست دارم كه روشني اش ريشه در همان تعليم مطهر دارد. تعليم دادن و ادب آموختن و دانايي گستردن، به سادگي بر زبان مي آيد اما باور سترگي و ستواري و سختگي كار معلم بر عمق دل و جان متعلم، ريشه دوانده است.
 

نقاش نقشهاي نكو!
قلم دردست مي گيري وبر لوح دلم نقش ها مي زني از بهترين ياد ها و نام ها. نقشي از آب ، نقشي از گل محمدي، از پدر، از مادر، ازآبي آسمان و نقشي ماندگار از خدا.

با قلمداني خالي از دانايي به مكتبت مي آيم و با توشه هاي فراواني از قلم و علم و ادب و سوال و جواب و دانستن، بدرقه ام مي كني. مهربان تر از تو دايه اي ديده اي اين گونه با سخاوت و سخن شناس و دل آگاه؟

اينجاست كه معني اين كلام مشهور را بهتر مي فهمم كه:
«اگر به جاي اسلحه، با معلم به جنگ دنيا مي رفتيم، همه دشمنان نابود مي شدند.»

رساترين فرياد، فرياد توست كه بر بام جان ها آواز مي دهي و كام پروانه ها سرشار مي شود از حقيقت و جام درختان سيراب از طراوت، و جان متعلمان، لبريز از تازگي بازي گوي و ميدان و عاطفه و كتاب. زمزمه تو مقدس ترين ترانه است در گوش پيچك هاي عاشق تا گرم و سبز و سيراب، از منبر صنوبر هاي استوار بالا روند تا جايي كه با دستان خويش يك تكه آفتاب بردارند و براي هميشه نور در كوله بار نهند. و من تو را مي بينم كه با وسواس و دغدغه تمام اين عبورِ سرشار را مي پايي.

وقتي كشتي عمر انساني از مسير مدرسه عبور مي كند دستان تو لبريز از فانوس مي شوند و از امواج سهمگين ايام، عبورش مي دهي و چون نسيمي كه كشتي را به سمت ساحل سعادت و خجستگي هدايت مي كند بر بلنداي كلمه مي ايستي و «ديدارآشنا» را مژده اش مي دهي.
 

چه مي گويم؟
تكرار مكررات مي كنم،جسور شده ام، نكند معلمي از اين گونه بي محابا گفتنم برنجد!

در عظمت ياد تو چه يادكردي عزيزتر و آسماني تر از اين درّ گرانقدر كه از منبع فيض كلام، پيامبر مهر و رحمت و ارشاد، خلاصه دل و جان عالم، مقصد آفرينش و مقصود گيتي گردون، اول انبيا در رتبت و آخر ايشان در رسالت، محمد مصطفي (ص)

فرو تراويده كه: «اِنّي بُعثتُ مُعلِّماً»
 

با خويش كلنجار مي روم روبروي معلمي اگر بايستم چه بگويم؟ در برابرم شمع روشني مي بينم كه آرام و بي ادعا ذوب مي شود و نور مي دهد. جان گرامي اش قطره قطره فرو مي چكد و در محراب پرتو افكني اش صدها پروانه عاشق به نياز و راز ايستاده اند و تو باز اشك مي ريزي و به پاي دانش اندوزان و معرفت جويان فرو مي چكي.

 انگار سرِ باز ايستادن نداري تا همه را در آسمان دانش و معرفت پرواز دهي و خود به تماشا مي نشيني كه چگونه فرزندان معنوي ات بال به آسمان مي سايند، آنگاه لبريز مي شوي از حمد محمود بي همتا كه خدايا اين آرزوي من است.

آخر سخن اينكه مي دانم:

خدمت به تو خدمت به تمام فضائل است. خدمت به تو خدمت به حس پريدن است خدمت به خوب ديدن و خوب شنيدن است. اما هزاران اميد و نويد خوبان، گرد ملال بر رخسار دانش افروزت نشانده اند. چه نام ها كه از پرتو وجود تو نامي شده و چه نان ها كه از سفره بي بخل تو تناول شده است. تو را چه باك. كه تو معلم اميد و بشارتي. اي ابر پرسخاوت دانش! باز هم فرو ببار و دل به روزهايي ببند، كه نهال هايي را كه درزمين دانايي به دست تدبير و مراقبت وخون دل كاشتي ثمر دهند. اين برترين پاداش معلمي است.

 

وحيد خليلي اردلي

درس معلم

در کلاس روزگار
درسهای گونه گونه هست
درس دست یافتن به آب و نان
درس زیستن کنار این و آن
درس مهر
درس قهر
درس آشنا شدن
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن
در کنار این معلمان و درسها
در کنار نمره های صفر و نمره های بیست
یک معلم بزرگ نیز
در تمام لحظه ها تمام عمر
در کلاس هست و در کلاس نیست
نام اوست : مرگ
و آنچه را که درس می دهد
زندگی است

فریدون مشیری

مقام معلم

مي توان در سايه آموختن

گنج عشق جاودان اندوختن

اول از استاد، ياد آموختيم

پس، سويداي سواد آموختيم

از پدر گر قالب تن يافتيم

از معلم جان روشن يافتيم

اي معلم چون کنم توصيف تو

چون خدا مشکل توان تعريف تو

اي تو کشتي نجات روح ما

اي به طوفان جهالت نوح ما

يک پدر بخشنده آب و گل است

يک پدر روشنگر جان و دل است

ليک اگر پرسي کدامين برترين

آنکه دين آموزد و علم يقين

استاد شهریار
 

فضای این دل دیوانه گرفته بوی گل نرگس ... دلم نشسته چو پروانه در آرزوی گل نرگس

خدا کند تو بیایی و صبح سر بزند مهدی جان

که بی ستاره ترین شب شب جدایی توست مهدی جان

بیا که دیدن رویت بهشت موعود است مهدی جان

بهشت آیتی از جلوه خدایی توست مهدی جان

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ

وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ

فيهاطَويلاً

سپاس یزدان پاک را که دیباچه ی زندگی را به زیبا نگاره های قلم جلوه نماید و خیال آدمی را به علم و معرفت فروزان ،امید که ، در امتداد هستی ما را به نگارش نقطه ای بر حرفی از پیشگفتار دفتر دانش، لیاقت عطا  فرماید

و سپاس از کلیه همکارانی که با محبت و خضوع مرا در امر پژوهش یاری رساندند

از خداوند منان سعادت و سلامت را برای ایشان مسئلت دارم

 سال ۱۳۸۹ مبارک

تقدیم به شما کاربران عزیز

  باز  اين چه شورش است كه در خلق عالم است  
باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است 
باز اين چه رستخيز عظيم است كز زمين  
بي نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است 
اين صبح تيره باز دميد از كجا كزو  
كار جهان و خلق جهان جمله در هم است 
گويا طلوع مي‌كند از مغرب آفتاب  
كاشوب در تمامي ذرات عالم است 
گر خوانمش قيامت دنيا بعيد نيست  
اين رستخيز عام كه نامش محرم است 
در بارگاه قدس كه جاي ملال نيست  
سرهاي قدسيان همه بر زانوي غم است 
جن و ملك بر آدميان نوحه مي‌كنند  
گويا عزاي اشرف اولاد آدم است            

بخشی از مراسم پر شور غدير، درخواست حسان بن ثابت بود. او به حضرت عرض کرد: يا رسول الله، اجازه

مي فرماييد شعري را که درباره علي بن ابي طالب (به مناسبت اين واقعه عظيم) سروده ام بخوانم؟ حضرت فرمودند: بخوان ببرکت خداوند.

حسان گفت:

اي بزرگان قريش، سخن مرا به گواهي و امضاي پيامبر گوش کنيد.

و سپس اشعاري را که در همانجا سروده بود خواند که به عنوان يک سند تاريخي از غدير ثبت شد و به يادگار ماند. ذيلاً متن عربي شعر حسان و سپس ترجمه آنرا معني آوريم:

أَ لَمْ تَعْلَمُوا أَنَّ النَّبِيَّ مُحَمَّداً                 لَدَى دَوْحِ خُمٍّ حِينَ قَامَ مُنَادِياً

وَ قَدْ جَاءَهُ جِبْرِيلُ مِنْ عِنْدِ رَبِّهِ                    بِأَنَّکَ مَعْصُومٌ فَلَا تَکُ وَانِياً

وَ بَلِّغْهُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ رَبُّهُمْ                  وانْ أَنْتَ لَمْ تَفْعَلْ وَ حَاذَرْتَ بَاغِياً

عَلَيْکَ فَمَا بَلَّغْتَهُمْ عَنْ إِلَهِهِمْ              رِسَالَتَهُ إِنْ کُنْتَ تَخْشَى الْأَعَادِيَا

فَقَامَ بِهِ إِذْ ذَاکَ رَافِعُ کَفِّهِ                   بِيُمْنَى يَدَيْهِ مُعْلِنَ الصَّوْتِ عَالِياً

فَقَالَ لَهُمْ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ مِنْکُمْ          وَ کَانَ لِقَوْلِي حَافِظاً لَيْسَ نَاسِياً

فَمَوْلَاهُ مِنْ بَعْدِي عَلِيٌّ وَ إِنَّنِي                      بِهِ لَکُمْ دُونَ الْبَرِيَّةِ رَاضِياً

فَيَا رَبِّ مَنْ وَالَى عَلِيّاً فَوَالِهِ               وَ کُنْ لِلَّذِي عَادَى عَلِيّاً مُعَادِياً

وَ يَا رَبِّ فَانْصُرْ نَاصِرِيهِ لِنَصْرِهِمْ           إِمَامَ الْهُدَى کَالْبَدْرِ يَجْلُو الدَّيَاجِيَا

وَ يَا رَبِّ فَاخْذُلْ خَاذِلِيهِ وَ کُنْ لَهُمْ            إِذَا وُقِفُوا يَوْمَ الْحِسَابِ مُکَافِيَا

        میلاد خورشید مهر و عطوفت مبارک باد                        

اومدم تا ببينم لحظه عاشق شدنو
به دلم افتاده بود صدا زدين آقا منو
دل تنهامو آوردم با يه دنيا دلخوشي
كمتر از آهو كه نيستم ميشه ضامنم بشي
اومدم همسايه هاي پاپرت رو دون بدم
دلمو رو دست بگيرم تا بهت نشون بدم
روبروي گنبدت سجده كنم سلام بدم
خسته نيستم اگه من از راه دوري اومدم
بگم آفتابيو و عاشقم درست مثل جنوب
با همون لهجه دريايي كه ميدوني تو خوب
مِ از سيد مظفر به تو دخيل اَ بندُم
نظرُم هَ بيارُم يِتا كيسه گندم
شايد كه كفترانِت لايقُم بِدونِن
حاجتي كه اوم هَ به گوشت برسانِن
تو چشمه محبت مِ تشنه نگاتُم
تو كعبه اميدي به هر دم نه صداتم
اسم نازنينت تا روي زبونِن
اون گدن مدائك لحظه اذانِن
روبروت بي اختيار دوباره زانو بزنم
ميون گريه بگم غريبو در به در منم
تو رو شاهد بگيرم كه با خدا حرف بزني
ميدونم كه دست رد باز به سينم نميزني
ميدونم شفاعت بي منتت زبون زده
به همين اميد دلم به مشهد تو اومده
تو كه اسمت با غم نقاره ها روي لباست
همه صحن طلات ردپاي فرشته هاست
دست خالي هيچكسي از در خونت نميره
يا رضا رضا ميگم تا قلبم آروم بگيره
يا رضا رضا ميگم تا قلبم آروم بگيره

چه طولانی شد

این عطش

چه طاقت سوز شد این

تشنگی

صداي پاي عيد مي آيد و دل مومن برسر دو راهي آمدن عيد رمضان و رفتن ماه رمضان بلا تکليف است، از آمدن آن يک دل شاد باشد يا از رفتن اين يک محزون ؟ عيد فطر پاک ترين و عيدترين عيدهاست چرا که پاداش يک ماه عبادت و شست وشوي جان درنهر پاک رمضان است.

عيد فطر، عيد پايان يافتن رمضان نيست ، عيد برآمدن انساني نو از خاکسترهاي خويشتن خويش است، چونان ققنوس که ازخاکستر خويش دوباره متولد مي شود. رمضان کوره ايي است که هستي انسان را مي سوزاند و آدمي نوبا جاني تازه از آن سر بر مي آورد . فطر شادي و دست افشاني بر رفتن رمضان نيست ، بر آمدن روز نو، روزي نو و انساني نو است . بناست که رمضان با سحرها و افطارهايش ، با شبهاي قدر و مناجاتهايش از ما آدمي ديگر بسازد . اگر درعيد فطر درنيابيم که از نو متولد شده ايم، اگر تازگي را درروح خود احساس نکنيم، عيد فطرعيد ما نيست . از اينروست که در دعاي قنوت نماز عيد فطر مي خوانيم :

اسئلک بحق هذااليوم الذي جعلته للمسلمين عيدا و لمحمد صلي الله عليه و اله ذخراً و مزيداً

"از تو خواهم به حق اين روز که آن را براي مسلمانان عيد قرار دادي وبراي محمد و آل او ذخيره و فزوني ساختي ."

و چقدر سخت است که این عزیزترین عید را بدون آن عزیزترین غایب از نظر بگذرانیم... اللهم عجل لولیک الفرج

فدایی‏ات خواندند و «فادی» لقبت دادند.

چه زیبا بود این نام و چه با مُسّما بود این اسم!

بگذار همگان علی علیه‏السلام را تنها بگذارند!

بگذار مدینه بر ولیِ خدا سخت بگیرد!

بگذار سلامِ وصیِ رسول صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم را پاسخ نگویند!

بگذار خانه نشینی، عدالت را به بند بکشد!

بگذار بُغضِ گلویِ یتیمان، در نبود پدر، سیلی از اشکِ مَلَک به راه اندازد و ناله بابا در فقدانِ زهرا علیهاالسلام ، دور از چشمِ کودکان، عرش را بلرزاند.

فاطمه‏ای در راه است... می‏آید تا غبار از خانه دل‏ها بِروبَد.

می‏آید تا غمِ بی مهری امّت را از چشم‏ها بشوید.

می‏آید تا زخم‏ها را مرهم باشد، دردها را مُداوا و اشک‏ها را تسکین.

فاطمه‏ای در راه است... چهار پسر خواهد آورد تا اُم کلثوم را برادر، زینب را خادم، حسین علیه‏السلام را پیرو و حُسین علیه‏السلام را یاور باشند.

... و در این میان، یکی هست که فضیلت و معرفت را پدر است و حیدر کرّار را نیکو پسر.

یکی هست که رشادت را سَروَر است و حسین را غلام...؛ جُز «مولا» صدایش نمی‏زند.

فاطمه‏ای در راه است و چهار پسر... و در این میان، یکی هست که قنداقه‏اش گِردِ سَرِ فرزندانِ فاطمه ـ سلام اللّه‏ علیها ـ می‏چرخد و «بیعت» را متحیّر می‏سازد که این چگونه پیمانی است و چگونه به انجام خواهد رسید؟

«بیعت» به انتظار می‏نشیند تا عاقبت کار را ببیند.

پدر، زمامِ حکومت را در دست می‏گیرو عبّاس، جلوتر از «حَسَنین» پای نمی‏گذارد؛ مگر به وقت خطر.

پدر با فرق خویش بر سَرِ پیمان الهی‏اش می‏ماند و عبّاس علیه‏السلام چون شاگردی، فرق پدر را نظاره می‏کند و درس می‏آموزد.

پدر، دستِ عباس علیه‏السلام را در دستِ حسین علیه‏السلام می‏گذارد و کربلا را سفارش می‏کند و عبّاس علیه‏السلام ، اشک را امضایِ این پیمان می‏کند و «بیعت» همچنان منتظر، تا عاقبت کار را ببیند.

عاشورا می‏آید و تشنگی طبل می‏کوبد.

عبّاس علیه‏السلام علمدار است و سقّا.

ذرّیه فاطمه زهرا علیه‏السلام ، گرد فرزند فاطمه اُمّ‏البنین می‏چرخند و به او دل خوش دارند.

زمان، سخت می‏گذرد و «بیعت» منتظر است تا عاقبت کار را ببیند. یک اقیانوس غیرت و یک کاروان تشنگی، رو در رویِ هم‏اند... اقیانوس به خروش می‏آید؛ دشمن اسیر توفان‏ها می‏شود و مشک عبّاس علیه‏السلام از لب فرات، سیراب.

شرم و مروّت، عبّاس علیه‏السلام را معلّم می‏بیند و بساطِ شاگردی خویش پهن می‏کند و می‏آموزد که در نهایت تشنگی، بر مولای خود پیشی نگیرد و پیش از او و فرزندانش آب ننوشد.

«بیعت» را قنداقه‏ای به یاد می‏آید و دستانِ علی علیه‏السلام و حسین علیه‏السلام و عبّاس علیه‏السلام .

دیگر «بیعت» هم ملتهب است و سردرگم، که عاقبت کار چه خواهد شد؟ دست‏ها شمشیر می‏زنند و «بیعت»، نگران، تماشا می‏کند... لحظه‏ای بعد، دست شمشیر می‏زند و باز «بیعت»، پریشان، تماشا می‏کند... دمی بعد، دندان‏ها، آویزه مشک را در آغوش می‏کشند و چشم، سنگینی دَردِ تیر را به جان می‏خرد.

«بیعت» را دیگر تاب تماشا نیست؛ روی بر می‏گرداند. طولی نمی‏کشد که فرقِ پسر، چون پدر، فوّاره خون می‏شود.

فرزند زهرا علیهاالسلام سوی فرزند ام‏البنین می‏شتابد و اشک می‏ریزد.

دست عبّاس علیه‏السلام در دست حسین علیه‏السلام است.

سر عبّاس علیه‏السلام بر دامن حسین علیه‏السلام است؛ ولی کجاست جان عبّاس؟

* * *

فدایی‏ات خواندند و «فادی» لقب دادند. چه زیبا بود این نام و چه با مسمّا بود این اسم!

کاش می‏گشتم فدای دست تو	تا نمی‏دیدم عزای دست تو
خیمه‏های ظهر عاشورا هنوز	تکیه دارد بر عصای دست تو
یک چمن گل‏های سرخ نینوا	سبز می‏گردد به پای دست تو
گلشنی از لاله‏های زخم شد	ابتدا تا انتهای دست تو
رود شد، دریا شد اقیانوس شد	چشمه‏ای از ماجرای دست تو
می‏شود آن سوی اقیانوس رفت	تا خدا با ناخدای دست تو

ماه رجب , ماه بارش رحمت الهی ؛ ماه امیر المومنین علی علیه السلام است .

دق الباب کنیم و در شب آرزوها از خداوند بخواهیم که فرصت بندگی و طاعت عنایت فرماید

يا مقلب القلوب و الابصار يا مدبر الليل و النهار يا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال

ساقیا آمدن عید مبارک بادت
وان مواعید که کردی نرود از یادت

باز كن پنجره را، دختركم فصل بهار ست

بكناري بزن اين پرده را غمگين دلازار

باز كن پنجره را ـ

تا زند دختر خورشيد، بر اين غمكده لبخند ـ

تا وزد موج نسيمي بمن از دامن دربند

تا دمد نور سپيدي بتو، از سينه البرز

تا رسد عطر دلاويز گل از سوي دماوند

باز كن پنجره را فصل بهار است

باغ، بيدار شد از خواب دي و بهمن و اسفند

***

دختر كوچك من فصل بهار است

باز كن پنجره را ـ

تا بدين كلبه رسد نغمه مرغان خوش آهنگ

تا نسيمي بسر و زلف تو ريزد گل صد رنگ

تا بخوانيم بهمراه كبوتر، غزل صبح

تا برانيم بآواز قناري غم خود را زدل تنگ

***

دخترم! فصل بهار است بر اين پنجره ها، پرده مياويز

تا به بينيم بهر سو، گذر چلچله ها را

دشت تا دشت درخت است و بر اندام درختان ـ

جامه سبز بهارست

جلگه تا جلگه ز گلهاي همه پر نقش و نگار است

همه انگشت نهالان ـ
چشم، تا كار كند غرق نگين هاي شكوفه است

همه جا، دست زمين، لاله فروش است

همه سو، موج هوا، عطر نثار است .

***

باغ را بنگر و فواره الماس فشان را

ارغوان ريخته بر دامن هر دشت

دشت را بنگر و اين فرش زمردوش ياقوت نشان را

***

دخترم! آينه را از سر اين طاقچه بردار

كه در اين فصل دلاويز ـ

همه جا آينه بندان بهار است

يكطرف پيش رخت، آينه روشن مهتاب ـ

يكطرف آينه چشمه رخشنده آرام ـ

يكطرف آينه قدي سيمينه البرز ـ

با چنين آينه بندان بهاري ـ

هر طرف روي كني آينه خيز است ـ

هر كجا پاي نهي آينه زار است

***

شانه را دور بيفكن

كه تو را گر نبود شانه، نه اندوه و نه بيم است

بهترين شانه تو دست نسيم است

***

دخترم! عطر چه خواهي ؟

كه نسيم سحري عطر فروش است

موج هر باد كه بر زلف تو پيچد ـ

پيك خوشبوي بهارست و رباينده هوش است

***

دخترم! باز كن از گردن خود رشته گوهر

تا كه بانوي بهاران ز شكوفه ـ

به سروشانه سيمين تو گوهر بفشاند

يا برانگشت ظريف تو نگين از گل رنگين بنشاند

***

هر چه زيبائي و زيباست در آغوش بهارست

مرغكان بر سر هر شاخه گل، گرم سرودند ـ

تازه گلها همه در باغچه آماده رقصند ـ

خوشنوا چلچله ها، زمزمه گر، مست نشاطند ـ

لك لكان صيحه كنان پيك درودند ـ

سارها چرخ زنان در دل ابرند ـ

گاه، چون موج خروشان، همه در اوج فرازند

گاه، چون برگ درختان همه در قوس فرودند .

***

باز كن پنجره را، دختركم فصل بهار ست

بكناري بزن اين پرده را غمگين دلازار

باز كن پنجره را ـ

تا زند دختر خورشيد، بر اين غمكده لبخند ـ

تا وزد موج نسيمي بمن از دامن دربند

تا دمد نور سپيدي بتو، از سينه البرز

تا رسد عطر دلاويز گل از سوي دماوند

باز كن پنجره را فصل بهار است

باغ، بيدار شد از خواب دي و بهمن و اسفند

 سفره های هفت سین که مشاهده می فرمایید  توسط دختران گلم در  مجتمع  آموزشی خدیجه کبری  چیده شده.

آرزومند سالی پر بار و قرین با شادکامی  برای همکاران محترم و صمیمی  و دختران گل این مجتمع فعال  و پویا  هستم.

معنی هفت سین

اولین سین سنجد

سنجد نماد سنجیده عمل کردن است . سنجد را براین باور بر سفره میگذارند که هرکس با خویشتن عهدکند که درآغاز سال هرکاری را سنجیده انجام دهد . سنجد نشانه گرایش به عقل است . احترام به تفکر و ترویج و خردمندی . اولین چیزی که خداوند آفرید عقل بود پس عقلانیت را ارج مینهیم و خردمندی را بزرگ .

دومین سین سیب
دومین سینی که برسفره مینهند سیب است که نماد سلامتی میباشد .

سومین سین سبزه
سبزه پس از سنجد و سیب بر سفره گذاشته میشود که نشانه خرّمی وشادابی وخوش اخلاقی است . سبزی با خود شادابی نیکویی و زندگی را بهمراه می آورد . من با خویشتن عهد میکنم که دراین سال شاد و خوش خلق وخوش اخلاق باشم . رنگ سبز ارتعاش افکار ما را موزون نگه میدارد و به ما آرامش میدهد .

چهارمین سین سمنو
سمنو مظهر صبر و مقاومت وعضو عدالت و قدرت است .

پنجمین سین سیر
سیر به نشانه دست نگه داشتن از تجاوز به سفره هفت سین راه یافته تا پای را از گلیم خویش بیرون ننهیم . سیر نماد مناعت طبع است یعنی انسان باید همواره با قناعت برجهان بنگرد که انسان قانع از نفس کریحش برتر از انسان قانع به دارندگی ثروت است . پس سیر که نشانه قناعت و یادآور امتناع از تجاوز است را برسرسفره مینهیم تا انسانی عاقل سالم شاداب قوی و قانع باشیم . سیر چشمی و چشم سیری از بزرگترین صفات انسان برتر میباشد .

ششمین سین سرکه
سرکه نماد پذیرش ناملایمات و نماد رضا و تسلیم است . واقف براین نکته هستیم که زندگی پیوسته توام با رنج و مشقت و زحمت است و هیچ انسان متعهد و بامسئولیتی نیست که بدون دغدغه بتواند به زندگی ادامه دهد . خداوند زمین وآسمان و انسان را آسوده و بی غم نیافرید و سرکه گویای نکته ایست از تسلیم دربرابر رخدادهای ناگوار زندگی .

و هفتمین سین سماق

آخرین سین سفره هفت سین سماق است . سماق نماد صبر و بردباری و تحمل دیگران است . صبر به انسان میاموزد که درگذر زندگی خستگی را بایدخسته کند وکام را بیابد .

امسال  ساعت تحویل در مدینه منوره هستم.خدا را سپاس

التماس دعا  

ایام سوگواری مولا" ثامن الحجج" بر شما تسلیت و تعزیت باد.

سایت پخش زنده از حرم مطهر امام رضا(ع)

دل همیشه غریبم هوایتان كرده است               هواى گریه پایین پایتان كرده است

و گیوه‏هاى مرا رد پاى غمگینت                        مسافر سحر كوچه هایتان كرده است

خداش خیر دهد آن كسى كه بال مرا                كبوتر حرم باصفایتان كرده است

چگونه لطف ندارى به این دو چشمى كه             كنار پنجره هایت صدایتان كرده است

چگونه از تو نگیرم نجات فردا را                         خدا براى همین‏ها سوایتان كرده است

چرا امید ندارى مدینه برگردى                          مگر نه آنكه خدا هم دعایتان كرده است

میان شهر مدینه یگانه خواهرتان                      چه نذرهاى بزرگى برایتان كرده است

تو آن نماز غریب همیشه‏ها هستى                   كه كوچه ‏هاى خراسان قضایتان كرده است

سپیده‏اى و به رنگ شفق در آمده‏اى                 كدام زهر ستم جابجایتان كرده است

 شاید این جمعه بیاید

 شاید....

میلاد امام محمد باقر مبارک

امام محمدباقر علیه‏السلام ، در روز جمعه اول رجب سال 57 هجری قمری در مدینه به دنیا آمد. پدرش، امام ساجدان و زینت عبادت‏کنندگان، حضرت سجاد علیه‏السلام و مادرش، ام عبدالله، دختر امام حسن علیه‏السلام است. ایشان، راست‏گوترین مردم در گفتار و نیکوترین آنان در رفتار بود. در این مقاله کوتاه، به برخی جنبه‏های زندگی آن امام والاگهر و نیز برخی سخنان گران‏مایه حضرتش می‏پردازیم.

تبریک

در آن جمعه سراسر نور و سرور، در خانه چهارمین امام هدایت، فروغی که از بیت نبوت و خاندان رسالت، جهان را روشنی می‏داد، در وجود شکافنده دانش‏ها، حضرت باقر العلوم علیه‏السلام تجلی یافت و کودکی محمد نام، پای به عالم هستی نهاد و همه جا را نورباران کرد. سلامی که حبیب خدا از زبان جابر بن عبداللّه‏ انصاری به امام باقر علیه‏السلام رساند، گویای منزلت این وجود برکت‏خیز و عزت‏آفرین است. ما نیز بر این مولود مبارک درود می‏فرستیم و میلاد آن غواص بی‏بدیل دانش‏ها را که دامن دامن معرفت به تشنگان دانایی می‏بخشید، تبریک می‏گوییم.

مادری والا

امام صادق علیه‏السلام در مورد مادر گرامی پیشوای پنجم می‏فرماید: «آن بانو، صدیقه‏ای بود که همانند او در میان فرزندان امام حسن علیه‏السلام دیده نشده است.» در تاریخ، از قول امام باقر علیه‏السلام نیز داستانی شگفت در مورد آن بانوی والا آمده است که از مقام سترگ ایشان خبر می دهد. امام می‏فرماید: «مادرم نزدیک دیواری نشسته بود که ناگهان دیوار شکافته شد و ما صدای هولناک فرو ریختن دیوار را شنیدیم. در این حال، مادرم دست خود را بلند کرد و به سوی دیوار گرفت و گفت: نه، به حق مصطفی صلی‏الله‏علیه‏و‏آله سوگند یاد می‏کنم که خداوند اجازه سقوط به تو نداده است. پس دیوار در هوا معلق ماند تا مادرم از آن بگذشت. پس از آن، پدرم امام سجاد علیه‏السلام یک‏صد دینار از برای مادرم صدقه داد».

لقب‏های امام باقر علیه‏السلام

در تاریخ آمده است که پنجمین امام هدایت، حضرت ابو جعفر محمد بن علی علیهماالسلام ، سه لقب داشت: باقرالعلوم (شکافنده دانش‏ها)، شاکر (سپاس‏گزار) و هادی (راهنما). در این میان، لقب مشهور ایشان باقر است. از جابر جعفی، یکی از یاران ایشان پرسیدند که چرا امام را باقر می‏نامند؟ پاسخ داد: «زیرا آن حضرت، دانش را موشکافی و حلاجی می‏کند و آنچه را شایسته است، آشکار می‏سازد».

معجزه‏ای از امام باقر علیه‏السلام

در کتاب‏های تاریخی، معجزه‏های فراوانی از امام باقر علیه‏السلام نقل شده است. در یکی از آنها، عبداللّه‏ بن عطاء مکی می‏گوید: «با اشتیاق دیدار روی امام باقر علیه‏السلام ، از مکه به مدینه آمدم. شبی که به مدینه رسیدم، باران شدید و سرمایی سخت بیداد می‏کرد. من که نیمه شب به در خانه حضرت رسیده بودم، با خود گفتم: اکنون برای در زدن دیر شده است. پس بهتر است تا صبح همین‏جا بمانم و صبح هنگام به خدمت ایشان مشرف شوم. در این هنگام، صدای امام را شنیدم که می‏فرمود: در خانه را برای ابن عطاء باز کنید که امشب، سرمای سخت و آزار باران را به خاطر ما تحمل کرده است».

در سایه‏سار کلام باقر العلوم علیه‏السلام

زکات دانش

بعضی‏ها در این دنیا فرصت دانش‏آموزی می‏یابند و به مراتبی از دانش دست می‏یابند، به گونه‏ای که لحظه‏ای نشستن در کنار آنها و بهره بردن از سخنان گهربارشان، به عمری می‏ارزد و روح را صفا می‏بخشد. به قول سعدی شیرین سخن:

حال بر آنان است که فروتنانه به آموزش دانش به دیگران بپردازند و همگان را در این دانش خدادادی سهیم کنند؛ زیرا به فرموده امام باقر علیه‏السلام :«زکات دانش این است که آن را به بندگان خدا بیاموزی».

حسد

حضرت امام محمد باقر علیه‏السلام می‏فرماید: «حسد، ایمان را می‏خورد، چنان‏که آتش، هیزم را.» از ناپسندترین صفات اخلاقی ،حسد است که به فرموده امام علی علیه‏السلام ، اگر شخص بر آن چیره نشود، بدنش گور جانش می‏گردد. سعدی شیرازی نیز در گلستان باصفای خود، انسان حسود را هماره در بلا می‏داند و می‏سراید:

دروغ

اگر همه رفتارهای ناپسند آدمی را در خانه‏ای گرد آورند، کلید این خانه، دروغ خواهد بود. خداوند متعالی نیز در قرآن کریم، دروغ گویان را کسانی می‏داند که به آیات الهی ایمان نیاورده‏اند و می‏فرماید: «تنها کسانی دروغ می‏بندند که به آیات خدا ایمان ندارند. آری، دروغ‏گویان واقعی آنها هستند.» ازاین‏روست که می‏بینیم پیشوای پنجم هدایت، امام محمدباقر علیه‏السلام درباره این صفت ناپسند می‏فرماید: «دروغ، ویران‏کننده ایمان است».

دوستی با خودپسند

تکبر و خودپسندی، از صفت‏های ناپسندی است که در قرآن کریم مذمت شده است، آن‏جا که خداوند می‏فرماید: «و روی زمین با تکبر راه مرو، تو نه می‏توانی زمین را بشکافی و طول قامتت نیز هرگز به کوه‏ها نمی‏رسد.» با این حال، بعضی‏ها به جای صفت پسندیده تواضع و فروتنی، متکبرند و خود را برتر از دیگران می‏پندارند. این افراد، نمی‏توانند دوستان خوبی برای آدمی باشند، چنان‏که امام محمدباقر علیه‏السلام نیز می‏فرماید: «از دوستی با کسی که بر تو فخر می‏فروشد و برتری می‏جوید، بپرهیز؛ که موجب خواری مؤمن است.» سعدی شیرین‏سخن هم در مورد این صفت ناپسند می‏گوید:

مال دوستی

مال‏دوستی و ثروت‏اندوزی، از صفات بسیار ناپسندی است که می‏تواند به‏راحتی دین آدمی را از بین ببرد و جلو اوج گرفتن روح انسان را بگیرد. چه‏بسا انسان‏هایی که سال‏ها برای گردآوری ثروت در تلاشند و در این راه به هر رفتار خوب و بدی دست می‏زنند، ولی ناگهان دست اجل و سفیر مرگ از راه می‏رسد و آنها را بدون اینکه از آن مال بهره برده باشند، از این جهان فانی، به سرای ابدی می‏برد و جز حسرت و پشیمانی بر دلشان چیزی نمی‏گذارد. ازاین‏روست که امام باقر علیه‏السلام در مثلی زیبا می‏فرماید: «دو گرگ گرسنه و خونخوار در گله بی‏شبان که یکی از جلو و دیگری از عقب به آن حمله کنند، زودتر آن گله را از بین نبرند که دوستیِ مال، دین مؤمن را از میان می‏برد».

کلمات قصار حضرت باقر علیه‏السلام

خداوند، دشنام‏گو را دشمن خود می‏داند.

هیچ عملی همراه شک و انکار، سودمند نیست.

ای جابر! هر که اطاعت خدا کند و ما را دوست داشته باشد، او ولیّ و دوست ماست و هر کس به خدا نافرمانی کند، دوستی ما هیچ سودی به حالش نخواهد داشت.

در کار خود با مردم خداترس مشورت کن.

عالمی که از علمش بهره برند، از هفتاد هزار عابد بهتر است.

کمال انسان، دانشمند شدن در دین، صبر در بلا و میانه‏روی در زندگی است.

همانا پاداش صدقه در روز جمعه افزون می‏شود.

هان ای مردم! راست بگویید که خداوند با راستی است.

همانا خشم، آتش‏پاره‏ای از شیطان است که در قلب آدمی‏زادع افروخته می‏شود.

در روز قیامت، حسرت و اندوه و افسوس کسی از همه بیشتر است که عدل و داد را بستاید، ولی خود در عمل با آن مخالفت کند.

دو رکعت نماز بعد از مسواک کردن، از هفتاد رکعت نماز بی‏مسواک برتر است.

به خدا سوگند هیچ بنده‏ای در دعا پافشاری و اصرار به درگاه خدای عزوجل نکند، جز اینکه حاجتش را برآورد.

همانا شیعه ما کسی است که از خدای عزوجل اطاعت کند.

هنگامی که انسان به چهل سالگی می‏رسد، فرشته‏ای از آسمان ندا در می‏دهد که هنگام کوچ کردن رسیده؛ توشه سفر را آماده کن.

مسلمان کسی است که مسلمانان از آسیب زبان و دستش ایمن باشند.

بنیاد اسلام، پنج چیز است: نماز، زکات، روزه ماه مبارک رمضان، حج و ولایت ائمه علیهم‏السلام .

 "باز باران باترانه
مي خورد بر بام خانه"
يادم آيد کربلا را دشت پر شور ونوا را
گردش يک ظهر غمگين گرم و خونين
لرزش طفلا ن نالان زير تيغ و نيزه ها را
باز باران با صداي گريه هاي کودکانه
از فراز گونه هاي زرد وعطشان با گهرهاي فراوان
مي چکد از چشم طفلان پريشان
پشت نخلستان نشسته
رود پر پيچ وخمي در حسرت لبهاي ساقي
چشم در چشمان هم آرام وسنگين
مي چکد آهسته از چشمان سقا برلب اين رود پيچان باز باران
باز باران با ترانه آيد از چشمان مردي خسته جان
هيهات بر لب از عطش در تاب و در تب
نرم نرمک مي چکد اين قطر ه ها روي لب شش ماهه طفلي رو به پايان
مرد محزون دست پر خون
مي فشاند از گلوي نازک شش ماهه بر لب هاي خشک آسمان
باچشم گريان باز باران
باز باران قطره قطره
مي چکد از چوب محمل خاکهاي چادر زينب به آرامي شود گل
مي رود اين کاروان منزل به منزل
مي شود از هر طرف اين کاروان هم سنگ باران
آري آري باز سنگ و باز باران
آري آري تا نگيرد شعله ها دردل زبانه
تانگيرد دامن طفلان محزون را نشانه
تانبيند کودکي لب تشنه اينجا اشک ساقي
بر فراز خيمه
برگونه ها
بر مشک ساقي
کاش مي باريد باران ....